اگر سکان سیاست
خارجی ایران در دست خامنه ای است، او باید به عنوان رهبر مسلمانان جهان! در برابر
سرکوب بیداری اسلامی که خشنودی اسرائیل و آل خلیفه را در پی داشته، سکوت نکند و
اگر سکان سیاست خارجی در دست حسن روحانی است او باید اتهام جاسوسی مرسی برای ایران
را تکذیب کند.
حال اگر پاسخ به
تمامی این پرسش ها این باشد که جمهوری اسلامی مانند هر نظامی سیاسی دیگر رفتاری
عملگرایانه در برابر رویدادها اتخاذ کرده، معنای تلویحی این سخن آن است که جمهوری
اسلامی از ماهیت ایدئولوژیک خود (هویت اسلامی) تهی شده است که حاضر به سکوت در
برابر سرکوب بیداری اسلامی و خشنودی اسرائیل و بحرین شده است.
